وقفه ای به نفع کـتاب‌!

چراغ مودم یک‌دفعه خاموش شد.
نه نوتیفیکیشنی، نه پیامی، نه حتی یک «آنلاین» ساده.
انگار کسی ناگهان صدای دنیا را کم کرده باشد.

اولش دستم ناخودآگاه رفت سمت گوشی.
چند بار صفحه را بالا و پایین کردم،
مثل کسی که به در بسته می‌کوبد و امید دارد باز شود.
نشد.

چند دقیقه‌ای بی‌قرار قدم زدم.
عادت عجیبی‌ست،
اینکه آدم از تنهایی فرار می‌کند،
حتی وقتی دقیقاً همان چیزی‌ست که لازم دارد.

روی میز، کتابی بود که مدت‌هاست فقط نگاهش کرده‌ام.
همان که همیشه می‌گفتم «بعداً».
بعداًیی که هیچ‌وقت نمی‌رسید.

نشستم.
صفحه‌ی اول را باز کردم.
و کم‌کم، کلمات شروع کردند به جان گرفتن.
بدون نور آبی صفحه،
بدون صدای پیام،
فقط من بودم و یک جهان دیگر.

زمان عجیب می‌گذشت.
نه کند، نه تند.
مثل آبی که آرام از میان انگشت‌ها رد می‌شود.

وقتی اینترنت برمی‌گردد،
دنیا دوباره شلوغ می‌شود.
اما چیزی درون آدم تغییر کرده.
یک سکوت کوچک،
یک آرامش کم‌رنگ،
که یادآوری می‌کند:
همیشه هم لازم نیست وصل باشی.

شاید قطعی اینترنت،
همان وقفه‌ای‌ست که زندگی لازم دارد
تا دوباره خوانده شود،
نه فقط اسکرول.

اگر دنبال این تجربه‌ای،
کتاب مناسبش را می‌توانی از فروشگاه «میم» پیدا کنی.
جایی که هر کتاب،
یک راه فرار کوچک از شلوغی دنیاست.