دیوان ریاضی یزدی

توضیحات تکمیلی

«محمدعلی ریاضی یزدی»، شاعری است که توانسته در قالبِ غزل، مضامینِ بلندِ عرفانی و لطایفِ عاشقانه را به زیباترین شکل به تصویر بکشد. «دیوان» او، حاصلِ سال‌ها ذوق و قریحه‌یِ شاعری است و ویژگی‌هایِ برجسته‌ی آن عبارتند از:

• مضامینِ عرفانی و وحدتِ وجودی: بسیاری از غزل‌هایِ ریاضی، بازتابِ عمیقِ مفاهیمِ عرفانی، سیر و سلوکِ الی‌الله، و تجربه‌یِ وحدتِ وجود است. شاعر با زبانی شاعرانه، به شرحِ مقاماتِ عرفانی و جذبه‌هایِ الهی می‌پردازد.
• عشقِ زمینی و آسمانی: در کنارِ مضامینِ عرفانی، اشعارِ عاشقانه، چه در بیانِ عشقِ زمینی و چه در تمثیلِ آن برایِ عشقِ الهی، جایگاهِ ویژه‌ای دارند. لطافتِ بیان و صداقتِ احساس در این غزل‌ها، بسیار چشمگیر است.
• زبانِ شیرین و شیوایِ فارسی: ریاضی یزدی، از زبانِ فارسی به بهترین نحو بهره برده است. غزل‌هایِ او، از نظرِ واژگان، ترکیبات، و آهنگِ کلام، دارایِ شیرینی و روانیِ خاصی هستند که خواننده را مجذوبِ خود می‌کنند.
• تأثیرپذیری از شاعرانِ کهن: هرچند اشعارِ او سبکِ ویژه‌یِ خود را دارد، اما ردپایِ تأثیرپذیری از بزرگانِ شعرِ فارسی، به‌ویژه حافظ، در غزل‌هایِ او مشهود است؛ تأثیرپذیری‌ای که نه از نوعِ تقلید، بلکه از نوعِ درکِ عمیقِ مکتبِ ادبیِ پیشین است.
• مقدمه‌یِ روشنگرِ استاد آهی: مقدمه‌یِ دکتر «حسین آهی» بر این دیوان، خود گنجینه‌ای است از تحلیلِ ادبی و عرفانیِ اشعارِ ریاضی. ایشان با دیدگاهی ژرف، جایگاهِ این شاعر و ویژگی‌هایِ سبکِ او را تبیین کرده‌اند.
• کوششِ دقیقِ مهدی آصفی: تصحیح و تدوینِ «مهدی آصفی»، دقتِ نظرِ فراوانی را می‌طلبد تا اشعار با کمترین خطا و بیشترین وفاداری به متنِ اصلی ارائه شوند؛ کاری که ایشان به خوبی از عهده‌یِ آن برآمده‌اند.

«دیوان ریاضی یزدی»، اثری است برایِ کسانی که به دنبالِ غزل‌هایِ کلاسیک با مضامینِ عمیقِ عرفانی و عاشقانه هستند و می‌خواهند با یکی از شاعرانِ کمتر شناخته‌شده اما پرمضمونِ ادبِ فارسی آشنا شوند.

حاشیه

«ریاضی یزدی»، نامی است که شاید برایِ بسیاری از علاقه‌مندانِ امروزِ شعرِ کلاسیک، آشنا نباشد، اما «دیوان» او، گواه صادقی است بر طبعِ روان و اندیشه‌یِ ژرفِ این شاعر. اشعارِ او، آمیزه‌ای است از شورِ عشق و وقوفِ عرفانی؛ گویی که او، هم در طلبِ معشوقِ زمینی بوده و هم در جستجویِ وصالِ معشوقِ ازلی. این دیوان، دعوتی است به بازخوانیِ گنجینه‌هایِ پنهانِ ادبِ پارسی.