دیوان فخر الدین عراقی نشر نگاه

توضیحات تکمیلی کتاب دیوان فخر الدین عراقی

دیوان فخر الدین عراقی ، یکی از شاهکارهایِ بی‌بدیلِ ادبیاتِ عرفانیِ فارسی است. عراقی در این دیوان، تنها یک شاعر نیست؛ او «معمارِ معنا» است که با استفاده از تواناییِ بی‌نظیرِ خود در بازی با کلمات و تصاویر، پلی میانِ «ظاهر و باطن» بنا می‌کند.

نقطهٔ عطفِ کارِ او، دستیابی به سطحی از «تراکیبِ استعاری» است که می‌تواند مفاهیمِ پیچیدهٔ عرفانی را در قالبِ تصاویرِ عینی و ملموس ارائه دهد. او در این دیوان، از «عشق» نه فقط به عنوان یک عاطفه، بلکه به عنوان یک «نیرویِ بنیادینِ هستی‌شناختی» سخن می‌گوید؛ نیرویی که می‌تواند تمامِ ساختارهایِ ذهنی و مادی را فرو ریزد تا حقیقتِ محض آشکار شود. اشعار او، گذاری است از «توصیفِ جهان» به «تجربه کردنِ حقیقت».

حاشیه

این اثر برای علاقه‌مندان به عرفانِ عملی، پژوهشگرانِ ادبیاتِ کلاسیک، و هر کسی که به دنبالِ درکِ «رابطه‌ی میانِ زیبایی و حقیقت» است، گنجینه‌ای است. این اثر، مخاطب را از «تحلیلِ منطقیِ جهان» به سوی «ادراکِ شهودیِ هستی» سوق می‌دهد.