جوی و دیوار تشنه

«جوی و دیوار تشنه» از ابراهیم گلستان اثری است کوتاه‌نگار و تصویرمحور که بیشتر از «روایتِ خطی»، بر شیوه‌ی نگاه و ساختن معنا تکیه دارد.

عنوان کتاب خودش دوگانه‌ای می‌سازد: سیلانِ «جوی» و انتظارِ «دیوار»، که می‌تواند تمثیلی از نسبتِ فرد/جامعه، خواستن/نرسیدن یا حرکت/انسداد باشد.

گلستان معمولاً با زبان فشرده، تصاویر دقیق و گاهی تلخیِ خاموش، خواننده را وادار می‌کند در لایه‌های زیر متن مکث کند.

در این اثر نیز فضای تأمل‌برانگیز و نیمه‌نمادین پررنگ است و نتیجه‌گیری قطعی ارائه نمی‌دهد.

لحن مینیمال و اندیشناک است؛ نوعی تمرینِ دیدنِ جزئیات و شنیدنِ سکوت‌ها.

مخاطبش کسانی‌اند که دنبال نثر مدرن، اتمسفر خاص گلستان و متن‌های چندلایه‌اند.

جلد شومیز و قطع رقعی، کتاب را برای مطالعه‌ی جمع‌وجور و پیوسته مناسب می‌کند.

سال سومِ چاپ در ۱۳۵۱ (نشر روزن) نشان می‌دهد استقبال و تداوم خوانده‌شدن این اثر در آن دوره حفظ شده است.