قلبم را با قلبت میزان می کنم نوشته پرویز شاپور نوشته مروارید

قلبم را با قلبت میزان می کنم جست‌وجویی در مرزهایِ احساس و حقیقت

آیا می‌توان میانِ دو قلب، ترازویی یافت که نه بر اساسِ منطق، که بر اساسِ طنینِ احساس‌ها، سنجش کند؟ کتاب «قلبم را با قلبت میزان می‌کنم» اثر پرویز شاپور، دعوتی است به تماشایِ جهان از دریچه‌یِ احساساتِ عمیق و تاملاتِ انسانی. شاپور در این اثر، برخلافِ روایت‌هایِ صرفاً داستانی، با زبانی که از موسیقیِ کلمات بهره می‌برد، به واکاویِ آن پیوندهایِ نامرئی می‌پردازد که انسان‌ها را به یکدیگر و به خودشان متصل می‌کند.

این کتاب، مجموعه‌ای است از نگاه‌هایِ تیزبین و در عین حال لطیف به پدیده‌هایی که در هیاهویِ زندگیِ روزمره از آن‌ها می‌گذریم. نویسنده با ظرافتی ستودنی، میانِ «آنچه حس می‌کنیم» و «آنچه هست»، پیوندی برقرار می‌کند تا نشان دهد چگونه قلب، تنها ابزاری برای تپیدن نیست، بلکه واحدِ سنجشِ تمامِ زیبایی‌ها و تلخی‌هایِ هستی است. خواندنِ این اثر، شبیه به قدم زدن در کوچه‌هایی است که هر گوشه‌یِ آن، یادآورِ خاطره‌ای دور یا درکی تازه از معنایِ عشق و همراهی است. این کتاب برای کسانی است که می‌خواهند در سکوتِ خویش، صدایِ تپش‌هایِ جهان را بازشناسی کنند.

حاشیه؛ چرا این کتاب برای اهلِ تامل و احساس ضروری است؟

• ترکیبِ شعر و نثر: شاپور توانسته است مرز میانِ نثرِ روایی و زبانِ شاعرانه را کم‌رنگ کند، به‌طوری که هر صفحه، تجربه‌ای از درکِ زیباییِ کلام است.
• نگاهِ انسانی به پدیده‌ها: نویسنده به جای نگاهِ سردِ تحلیلی، از نگاهی همدلانه و انسانی به مسائلِ زندگی می‌نگرد که باعث می‌شود خواننده با متن احساسِ نزدیکی کند.
• واکاویِ درونی: کتاب بیشتر از آنکه به جهانِ بیرون بپردازد، به سفر در لایه‌هایِ پنهانِ روان و احساساتِ انسان می‌پردازد و مخاطب را به خودشناسی سوق می‌دهد.
• لحنِ صمیمی و بی‌تکلف: برخلافِ متونِ فلسفیِ سنگین، شاپور با زبانی که انگار در گوشِ خواننده زمزمه می‌شود، مفاهیمِ عمیق را به شکلی ملموس و دلنشین بیان می‌کند.