تاریخ شفاهی آموزش عالی ایران – جلد اول

توضیحات تکمیلی

کتاب تاریخ شفاهی آموزش عالی ایران اثری است که در زمره‌ی پژوهش‌های ارزشمند و ماندگار در حوزه‌ی «تاریخ‌نگاری شفاهی» قرار می‌گیرد. این اثر، فراتر از یک گزارش تاریخی ساده، تلاش می‌کند تا با استفاده از حافظه‌ی زنده و تجربیات زیسته‌ی یکی از چهره‌های برجسته و پیشگام آموزش عالی ایران، یعنی دکتر مصطفی معین، تصویری دقیق و انسانی از تحولات نظام آموزشی ایران ارائه دهد.

پدروام الوندی در این اثر، با بهره‌گیری از روش «تاریخ شفاهی»، از مرزهای تاریخ رسمی و مستنداتِ خشکِ بایگانی‌ها فراتر رفته است. او با پرسش و پاسخ و روایت‌گریِ دکتر معین، به دنبال بازسازیِ فضای فکری، چالش‌های نهادی و تکاپوهای علمی در دوران‌های مختلف ساختار دانشگاهی ایران است. این کتاب به ما نشان می‌دهد که چگونه سیاست، فرهنگ و نیازهای اجتماعی بر مسیر توسعه‌ی آموزش عالی تأثیر گذاشته‌اند.

تمرکز اصلی این جلد بر بازنماییِ دوران‌های گذار، تغییرات در ساختار دانشکده‌ها، سیر تحولِ روش‌های تدریس و همچنین نقشِ شخصیت‌های کلیدی در شکل‌گیریِ هویتِ دانشگاهی ایران است. از آنجا که دکتر مصطفی معین خود از شاهدان و کنشگران اصلیِ این تحولات بوده است، روایت‌های او، «تاریخِ از درون» محسوب می‌شود؛ روایتی که در آن، نه تنها وقایع، بلکه «احساس»، «دغدغه‌ها» و «فشارهایِ نهادی» نیز به گوش می‌رسد.

این کتاب برای کسانی که می‌خواهند بدانند دانشگاه در ایران چگونه از یک نهاد سنتی به یک ساختار مدرن تبدیل شد و چه چالش‌های فکری و سیاسی بر سر راه آن بود، یک منبعِ اولویت‌دار است.

حاشیه

این کتاب برای گروه‌های زیر یک منبعِ پژوهشی و مستند است:

• پژوهشگرانِ تاریخِ آموزش و پرورش: برای مطالعه‌ی سیر تحولِ نظام‌های آموزشی در ایران.
• دانشجویان و اساتیدِ دانشگاه: جهت درکِ ریشه‌ها و پیشینه‌یِ نهادیِ محیطی که در آن فعالیت می‌کنند.
• متخصصانِ تاریخ‌نگاری و جامعه‌شناسی: برای مطالعه‌ی کاربردِ روشِ «تاریخ شفاهی» در مستندسازیِ رویدادهای اجتماعی-فرهنگی.
• علاقه‌مندان به تاریخِ معاصرِ ایران: برای شناختِ تحولاتِ فکری و ساختاری در گذار به دورانِ مدرن.